หลายคนอาจสงสัยว่า ทำไมการเก็บตัวอย่างแค่ “เซลล์กระพุ้งแก้ม” ถึงสามารถยืนยันความเป็นพ่อลูกกันได้อย่างเด็ดขาด? คำตอบอยู่ที่ “รหัสพันธุกรรม”

1. กฎ 50/50 ของการสืบทอดพันธุกรรม

มนุษย์เราทุกคนเกิดมาพร้อมกับชุดโครโมโซมที่เป็นเหมือน “พิมพ์เขียว” ของร่างกาย โดยเราจะได้รับ:

🔸50% จากคุณแม่ (ผ่านทางไข่)
🔸50% จากคุณพ่อ (ผ่านทางอสุจิ)

นั่นหมายความว่า เมื่อนักวิทยาศาสตร์นำ DNA ของลูกมากางออก ทุกๆ ตำแหน่งบนสาย DNA ของลูก “ต้อง” มีส่วนที่ตรงกับแม่ หรือไม่ก็ต้องตรงกับพ่ออย่างน้อยครึ่งหนึ่งเสมอ หากมีตำแหน่งใดที่ไม่ตรงกับทั้งพ่อและแม่เลย นั่นคือสัญญาณของความไม่สัมพันธ์ทางสายเลือด

2. การตรวจเจาะจงที่ “เครื่องหมายทางพันธุกรรม” (Genetic Markers)

เราไม่ได้ตรวจ DNA ทั้งหมดที่มีอยู่มหาศาล แต่ห้องแล็บจะเจาะจงดูตำแหน่งที่เรียกว่า STR (Short Tandem Repeats) ซึ่งเป็นจุดที่มีความหลากหลายสูงมากในแต่ละบุคคล

🔸โดยปกติจะตรวจตั้งแต่ 16 ถึง 24 ตำแหน่ง (หรือมากกว่า)
🔸การที่คนสองคนที่ไม่ใช่พ่อลูกกันจะมีตำแหน่ง STR ตรงกันทั้งหมดหลายสิบจุดนั้น มีโอกาสเกิดขึ้นได้น้อยมากจนแทบจะเป็นศูนย์

3. ตัวเลข 99.99% และ 0% หมายถึงอะไร?

นี่คือมาตรฐานสากลที่ใช้ในการรายงานผล:

🔸กรณีใช่พ่อลูกกัน (Probability of Paternity > 99%): ในทางสถิติเราไม่ใช้ 100% เพราะต้องเผื่อโอกาสที่อาจมีฝาแฝดไข่ใบเดียวกัน แต่ตัวเลข 99.99% คือการยืนยันว่า “มีความเป็นไปได้สูงสุดจนแทบไม่มีข้อสงสัย” ว่าเป็นพ่อลูกกันจริง
🔸กรณีไม่ใช่พ่อลูกกัน (Probability of Paternity = 0%): หาก DNA ในตำแหน่งที่ตรวจไม่สอดคล้องกันตามเกณฑ์มาตรฐาน ผลจะออกมาเป็น 0% ทันที ซึ่งหมายถึง “ปฏิเสธความเป็นพ่อ” โดยสิ้นเชิง (Inclusion vs. Exclusion)

สรุป: ทำไมถึงเชื่อถือได้?

เพราะ DNA คืออัตลักษณ์ที่ติดตัวเรามาตั้งแต่ปฏิสนธิและไม่เปลี่ยนแปลงตลอดชีวิต การตรวจ Paternity Test จึงเป็นการพิสูจน์หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่ ทรงพลังและแม่นยำที่สุด ในปัจจุบัน

รายละเอียดเพิ่มเติม : https://www.bccgroup-thailand.com/paternity-testing